اجرا
تماشاگر این‌گونه تجربه‌اش می‌کند.
پس از فرستادن ایمیل به تماشاگر و اطمینان از دریافت آن، از او می‌خواهید فعلاً بازش نکند، چون عکسی بسیار ویژه فرستاده‌اید. از او می‌خواهید تصور کند باید به جایی در جهان سفر کند. پرسش اول: چه روزی راه می‌افتید؟ پس از پاسخ، ذهن‌خوان می‌پرسد چه ساعتی به آن مقصد رؤیایی راه می‌افتید و در پایان مقصد سفر رؤیایی‌تان کجاست... پس از پاسخ به سه پرسش، ذهن‌خوان از او می‌خواهد ایمیلی را که چند دقیقه پیش فرستاده باز کند.
در آن عکس یک دفتر سفر است: کارت‌پستالی با مقصد، برگ تقویمی با تاریخ و ساعتی با زمان. همه‌چیز با پاسخ‌هایش می‌خواند!
این‌گونه به صندوق ورودی می‌رسد.
La postal, el calendario y el reloj reúnen las tres respuestas en una misma fotografía. Foto de Madrid: Dmitry Dzhus, CC BY 2.0; recortada y adaptada a la postal.
Lucía:
چند روز پیش چند چیز از یک سفر را روی میز گذاشتم و این عکس را گرفتم.
امروز، وقتی دوباره به آن نگاه کردم، حسی به من گفت: شاید مکان، تاریخ و ساعتِ شروع سفر رؤیاهایت در آن باشد.
آن را همان‌طور که نگه داشتم برایت می‌فرستم.
گاهی انگار یک عکس چیزی را به یاد می‌آورد که هنوز اتفاق نیفتاده است.
